Strefa Rezerwacji
TOP OKAZJE - najlepsze oferty biletów lotniczych, wycieczek i wyjazdów narciarskich. Sprawdź górne menu - druga zakładka od lewej.


Obiekty UNESCO we Włoszech

Sztuka naskalna w Val Camonica (1979)

W Val Camonica, położonej na Nizinie Lombardzkiej, znajduje się jedno z największych na świecie skupisk rytów naskalnych. Przeszło 140 tys. symboli i figur, wyrytych w skale w ciągu 8 tys. lat, przedstawia tematykę związaną z rolnictwem, żeglarstwem, wojną i magią.


Kościół i klasztor dominikański Santa Maria delle Grazie z Ostatnią Wieczerzą Leonarda da Vinci w Mediolanie (1980)

Refektarz klasztoru Santa Maria delle Grazie stanowi integralną część zespołu architektonicznego, wzniesionego w Mediolanie począwszy od 1463 r. i przebudowanego w końcu XV w. przez Bramantego. Na jego północnej ścianie widnieje Ostatnia Wieczerza, arcydzieło namalowane w latach 1495-1497 przez Leonarda da Vinci, które otworzyło nowy etap w historii sztuki.


Zespół zabytkowy we Florencji (1982)

Florencja, zbudowana na miejscu osady etruskiej, stanowi symbol renesansu. W XV i XVI w., za panowania Medyceuszów, odgrywała dominującą rolę gospodarczą i kulturalną. Sześć wieków niezwykłej twórczości artystycznej widoczne jest w XIII-wiecznej katedrze Santa Maria del Fiore, kościele Santa Croce, pałacach Ufficci i Pitti, które są dziełami takich artystów jak Giotto, Brunelleschi, Botticelli, Michał Anioł.


Wenecja z laguną (1987)

W X w. Wenecja, miasto wyspiarskie położone na 118 wysepkach, stała się wielką potęgą morską. Stanowi ona w całości arcydzieło architektoniczne, gdzie nawet najmniejszy zabytek mieści dzieła niektórych spośród największych artystów świata, takich jak Giorgione, Tycjan, Tintoretto, Veronese i innych.


Piazza del Duomo w Pizie (1987)

Na rozległym trawniku Piazza del Duomo znajduje się słynny na całym świecie zespół zabytkowy, składający się z czterech arcydzieł architektury średniowiecznej: katedry, baptysterium, kampanili (zwanej „Krzywą Wieżą”) oraz cmentarza, które wywarły znaczny wpływ na sztukę monumentalną we Włoszech pomiędzy XI i XIV w.


Zespół zabytkowy San Giminiano (1990)

Miasto San Giminiano „delle belle Torri” położone jest w Toskanii, 56 km na południe od Florencji. Stanowiło ono istotny etap dla pielgrzymów udających się do Rzymu drogą zwaną Via Francingena. Rządzące miastem rodziny szlacheckie wybudowały siedemdziesiąt dwie wieże mieszkalne (osiągające 50 m wysokości), symbole bogactwa i władzy. Obecnie pozostało z nich jedynie czternaście, ale San Giminiano zachowało feudalny nastrój i wygląd. W mieście znajdują się także arcydzieła sztuki włoskiej z XIV i XV w.


I Sassi di Matera (1993)

W Materze, w regionie Basilicata, wykute w skale jaskinie i domostwa zwane sassi stanowią najdoskonalszy i najpełniejszy przykład osadnictwa jaskiniowego w basenie Morza Śródziemnego, doskonale przystosowanego do ukształtowania terenu i jego ekosystemu. Pierwsza zamieszkała strefa sięga epoki paleolitu, a późniejsze domostwa ilustrują istotne etapy historii ludzkości.


Crespi d'Adda (1995)

Crespi d'Adda, w Capriate San Gervasio w Lombardii, stanowią rzadki przykład „osiedli robotniczych” powstających w Europie i w Stanach Zjednoczonych w XIX i XX w. Zostały wybudowane przez oświeconych przemysłowców, pragnących zaspokoić potrzeby swoich robotników. Zespół zachował się w nienaruszonym stanie i spełnia częściowo funkcje przemysłowe, choć rozwój gospodarczy i społeczny stanowi zagrożenie dla jego przetrwania.


Ferrara, miasto renesansowe i delta Padu (1995-1999)

Ferrara, która rozwinęła się wokół przeprawy na rzece Pad, stała się ośrodkiem intelektualnym i artystycznym przyciągającym największych artystów i najwybitniejsze umysły włoskiego renesansu. Piero della Francesca, Jacopo Bellini oraz Andrea Mantegna ozdabiali pałace rodu d'Este. Humanistyczne koncepcje miasta idealnego urzeczywistniły się w dzielnicach wybudowanych począwszy od 1492 r. przez Biagio Rossettiego, według nowych zasad perspektywy. Osiągnięcie to wyznaczyło narodziny nowoczesnej urbanistyki i wpłynęło na jej późniejszy rozwój.


Castel del Monte (1996)

Położenie zamku, matematyczna i astronomiczna ścisłość planu, perfekcyjny kształt, wyrażają symboliczne ambicje cesarza Fryderyka II, który wybudował go, w XIII w., w pobliżu Bari, w południowych Włoszech. Castel del Monte, unikalny przykład średniowiecznej architektury wojskowej, stanowi doskonałe połączenie elementów klasycznego antyku, muzułmańskiego Wschodu oraz gotyku cysterskiego z Europy Północnej.


Trulli w Alberobello (1996)

Trulli są domami z wapienia występującymi w Apulii, w południowych Włoszech. Stanowią one wyjątkowy przykład prahistorycznej techniki budowlanej bez użycia zaprawy, nadal stosowanej w tym regionie. Domy, przykryte dachem w kształcie piramidy, kopuły lub stożka, zbudowane są z płaskich kamieni wapiennych zbieranych z okolicznych pól.


Zabytki wczesnochrześcijańskie w Rawennie (1996)

W V w. Rawenna była stolicą Cesarstwa Rzymskiego, a następnie, do VIII w., stanowiła siedzibę bizantyjskiego egzarchy Italii. Znajduje się tam unikalny zbiór wczesnochrześcijańskich mozaik i zabytków. Osiem budowli - mauzoleum Galli Placydii, baptysterium Ortodoksów, bazylika Sant'Apollinaire Nuovo, baptysterium Arian, kaplica pałacu arcybiskupiego, mauzoleum Teodoryka, kościół San Vitale, bazylika Sant'Apollinaire in Classe - zostało zbudowanych w V i VI w. Świadczą one o mistrzostwie artystycznym, łączącym tradycje grecko-rzymskie, ikonografię chrześcijańską oraz style Wschodu i Zachodu.


Zespół zabytkowy w Pienzy (1996)

To właśnie tym mieście Toskanii, w następstwie decyzji papieża Piusa II o przebudowie swego rodzinnego miasta, powziętej w 1459 r., wcielono w życie renesansowe koncepcje urbanistyczne. Zadanie to powierzono architektowi Bernardo Rosselliniemu, który zastosował zasady swego mistrza Leona Battisty Albertiego i wybudował niezwykły Piazza Pio II, wokół którego wznoszą się Palazzo Piccolomini, Palazzo Borgia oraz typowo renesansowa katedra, której wnętrze nawiązuje jeszcze do późnego gotyku kościołów południowych Niemiec.


Pałac królewski z XVIII w. w Casercie wraz z parkiem, akweduktem Vanvitelli i zespołem San Leucio (1997)

Zabytkowy zespół Caserty, wzniesiony w połowie XVIII w. przez Karola III (Carlo Borbone), aby rywalizować z Wersalem oraz pałacem królewskim w Madrycie, łączy harmonijnie w jedną całość wspaniały pałac, park i ogrody, jak również tereny leśne, pawilony myśliwskie oraz fabrykę produkcji jedwabiu. Zespół, bardziej wtopiony niż narzucony naturalnemu krajobrazowi, stanowi materialny i wymowny wyraz idei Oświecenia.


Rezydencje królewskie dynastii sabaudzkiej (1997)

Kiedy w 1562 r. Emmanuel-Filibert, książę Sabaudii, przeniósł stolicę do Turynu, rozpoczął szeroko zakrojony program budowlany, symbol potęgi sabaudzkiego domu królewskiego, kontynuowany przez jego następców. Ten cenny zespół budowli, zaprojektowany i ozdobiony przez najwybitniejszych architektów i artystów epoki, oddziaływuje na okolicę, począwszy od pałacu królewskiego, położonego w „strefie dowodzenia” Turynu, poprzez liczne rezydencje wiejskie oraz pawilony myśliwskie.


Ogród botaniczny w Padwie (1997)

Pierwszy ogród botaniczny na świecie powstał w Padwie w 1545 r. Zachował on pierwotny plan - zamknięty, kolisty ogród, symbol świata, otoczony wstęgą wody. Następnie dorzucono doń kolejne elementy: architektoniczne (monumentalne wejścia oraz balustrady), jak również praktyczne (instalacje nawadniające i szklarnie). Ogród, będąc ośrodkiem badań naukowych, nadal służy pierwotnym celom.


Katedra, Torre Civica i Piazza Grande w Modenie (1997)

Wspaniała, XII-wieczna katedra w Modenie, dzieło dwóch wielkich artystów: Lanfranca i Willigielma, stanowi najświetniejszy przykład początków sztuki romańskiej. Wraz z placem i strzelistą wieżą, świadczy o wierze budowniczych oraz o potędze zleceniodawców z dynastii Canossa.


Strefy archeologiczne - Pompeje, Herkulanum i Torre Annunziata (1997)

Wybuch Wezuwiusza, 24 sierpnia r. 79 n.e., pogrzebał dwa kwitnące miasta rzymskie: Pompeje i Herkulanum, jak również liczne bogate domy regionu. Od połowy XVIII w. są one stopniowo odkopywane i udostępniane publiczności. Rozległy obszar miasta handlowego Pompejów stanowi kontrast ze skromniejszymi, lecz lepiej zachowanymi ruinami miasta-kurortu rezydencjonalno-wypoczynkowego, jakim było Herkulanum. Wspaniałe malowidła ścienne w Villa Oplontis w Torre Annunziata stanowią żywe świadectwo dostatniego trybu życia najbogatszych obywateli wczesnego Cesarstwa Rzymskiego.


Villa Romana del Casale (1997)

Willa jest przykładem zagospodarowania obszarów wiejskich w okresie rzymskim, stanowiąc ośrodek wielkiej posiadłości, na której oparta była gospodarka rolna Cesarstwa Zachodniego.
Willa rzymska w Casale, w kształcie pochodzącym z IV w., jest jednym z najbardziej luksusowych przykładów zabytku tego typu. Jest ona szczególnie cenna ze względu na wspaniałe mozaiki zdobiące prawie każdy pokój, które należą do najpiękniejszych mozaik in situ z terenów całego Cesarstwa Rzymskiego.


Su Nuraxi w Barumini na Sardynii (1997)

W ciągu II tysiąclecia p.n.e., w epoce brązu, na Sardynii rozwinął się typ unikalnych budowli obronnych, zwanych nuraghi. Zespół składa się z okrągłych wież obronnych w kształcie ściętych stożków, zbudowanych z obrobionych kamieni i wyposażonych w komory wewnętrzne ze sklepieniem pozornym. Zespół w Barumini, powiększony i umocniony w pierwszej połowie I tysiąclecia przez Kartagińczyków, stanowi najpiękniejszy i najpełniejszy przykład tej wyjątkowej formy architektury prahistorycznej.


Portovenere, Cinque Terre i wyspy (Palmaria, Tino i Tinetto) na wybrzeżu liguryjskim (1997)

Odcinek wybrzeża liguryjskiego pomiędzy Cinque Terre, a Portovenere stanowi krajobraz kulturowy o znaczących walorach panoramicznych i kulturalnych. Plany i rozmieszczenie miasteczek oraz kształt otaczającego krajobrazu, przezwyciężającego niekorzyści stromego i nieregularnego terenu, wyznaczają etapy nieprzerwanego osadnictwa w regionie na przestrzeni ostatniego tysiąclecia.


Wybrzeże amalfitańskie (1997)

Pas wybrzeża amalfitańskiego jest niezwykle malowniczy. Był on zamieszkały od wczesnego średniowiecza. Miasta wybrzeża - Amalfi czy Ravello - obfitują w szczególnie cenne dzieła architektoniczne i artystyczne. Tereny rolne świadczą o umiejętnościach mieszkańców, którzy potrafili przystosować urozmaicenie terenu w niższych partiach do upraw tarasowych winorośli i sadów, a tereny położone wyżej - do rozległych pastwisk.


Strefa archeologiczna w Agrigento (1997)

Agrigento, założone przez kolonistów greckich w VI w. p.n.e., stało się jednym z głównych miast basenu Morza Śródziemnego. Ruiny wspaniałych świątyń doryckich górujących nad miastem antycznym, których znaczna część - położona pod dzisiejszymi polami uprawnymi i sadami pozostała nienaruszona - świadczą o hegemonii i dumie miasta. Poszczególne strefy wykopaliskowe rzucają światło na rozwój miasta hellenistycznego i rzymskiego oraz na praktyki pogrzebowe pierwszych chrześcijan.



Strefa archeologiczna i Bazylika Patriarchów w Akwilei (1998)

Akwileja, leżąca w prowincji Friuli-Wenecja Julijska, zanim w połowie V w. została zniszczona przez Attylę, była jednym z najważniejszych i najbogatszych miast późnego Cesarstwa Rzymskiego. Większość ruin, znajdujących się pod otaczającymi je łąkami, pozostała w stanie nienaruszonym i stanowi największy tego rodzaju park archeologiczny. Wspaniała Bazylika Patriarchów, która urzeka cenną posadzką mozaikową, odegrała również znaczącą rolę w ewangelizacji dużej części Europy Środkowej.



Park Narodowy Cilento i Vallo di Diano oraz stanowiska archeologiczne Paestum i Velia oraz Certosa di Padula (1998)

Obszar Cilento stanowi wyjątkowo cenny krajobraz kulturowy. Jego widowiskowe zespoły sanktuariów i osad, usytuowanych wzdłuż trzech łańcuchów górskich na osi wschód-zachód, w żywy sposób odzwierciedlają historyczny rozwój regionu, zarówno jako głównego szlaku handlowego oraz jako wzajemnego oddziaływania kulturalnego i politycznego w czasach prahistorycznych i w średniowieczu. Cilento było również granicą między koloniami Wielkiej Grecji oraz ludnością tubylczą etruską i lukańską. Znajdują się tam ruiny dwóch ważnych miast okresu klasycznego: Paestum i Velii.


Zespół zabytkowy w Urbino (1998)

W XV w. Urbino, miasteczko położone szczycie wzgórza w regionie Marche, zaznało zadziwiającej świetności kulturalnej, przyciągając artystów i erudytów zarówno z całych Włoch, jak i spoza półwyspu oraz wywierając wpływ na rozwój kulturalny innych regionów Europy. Zastój gospodarczy i kulturalny, który nastąpił w XVI w., spowodował, że miasto zachowało renesansowy wygląd.


Villa Hadriana w Tivoli (1999)

Ten wyjątkowo cenny zespół budowli klasycznych, wzniesiony w II w. n.e. przez cesarza rzymskiego Hadriana, odtwarzał - w jednym kompleksie „miasta idealnego” - najistotniejsze elementy spuścizny architektonicznej Egiptu, Grecji i Rzymu.


Asyż, bazylika franciszkańska i inne zabytki franciszkańskie (2000)

Asyż, miasto średniowieczne wzniesione na wzgórzu, jest miejscem narodzin świętego Franciszka i wiąże się ściśle z dziełem zakonu franciszkanów. Arcydzieła sztuki średniowiecznej - bazylika Św. Franciszka, malowidła pędzla Cimabue, Pietra Lorenzetti, Simone Martiniego, Giotta - uczyniły z Asyżu podstawowy punkt odniesienia rozwoju artystycznego i architektonicznego Włoch i Europy.


Miasto Werona (2000)

Historyczne miasto Werona zostało założone w I w. p.n.e. Jej szczególny rozkwit przypadł na lata panowania rodu Scalgieri, w XIII i XIV w., oraz na okres rządów Republiki Weneckiej, od XV do XVIII w. W Weronie zachowały się liczne zabytki starożytne, średniowieczne i renesansowe, a także potężna twierdza.


Wyspy Liparyjskie (2000)

Wyspy Liparyjskie stanowią rzadko spotykany przykład formacji i niszczenia wysp przez występujące tam nadal procesy wulkaniczne. Badane od XVIII w., dostarczyły one wulkanologii opisy dwóch typów erupcji (Vulcano i Stromboli), w związku z czym - od przeszło 200 lat - zajmują istotne miejsce w kształceniu wulkanologów. Nadal stanowią kluczowe pole do badań nad wulkanologią.


Villa d'Este w Tivoli (2001)

Villa d'Este w Tivoli, wraz z pałacem i ogrodami, stanowi jedno z najwspanialszych i najpełniejszych świadectw kultury renesansu w jej najbardziej wyrafinowanym kształcie. Villa d'Este, dzięki nowatorskiej koncepcji oraz pomysłowości elementów architektonicznych ogrodów (fontanny, baseny), stanowi unikalny przykład XVI-wiecznego ogrodu włoskiego. Villa d'Este jest jednym z pierwszych giardini delle meraviglie, który stosunkowo wcześnie posłużył za wzorzec dla rozwoju sztuki ogrodowej w Europie.



Miasta późnego baroku w dolinie Noto (południowo-wschodnia Sycylia) (2002)

Osiem miast południowo-wschodniej Sycylii: Caltagirone, Militiello Val di Catania, Katania, Modica, Noto, Palazzolo, Ragusa i Scicli zostało przebudowanych po 1693 r., na miejscu miast zniszczonych w wyniku trzęsienia ziemi. Stanowiły one wspólne przedsięwzięcie, którego udana realizacja charakteryzuje się wysokim poziomem artystycznym i architektonicznym. Miasta zostały wprawdzie zaprojektowane w stylu typowym dla późnego baroku epoki, jednak przedstawiają one znaczącą innowację w dziedzinie urbanistyki oraz budowli miejskich.


Sacri Monti w Piemoncie i Lombardii (2003)

Dziewięć Sacri Monti, powstałych w północnych Włoszech na przełomie XVI i XVII w., tworzy zespoły kaplic i innych elementów architektonicznych, poświęconych różnym aspektom wiary chrześcijańskiej. Dzięki harmonijnemu wtopieniu elementów architektonicznych w otaczający krajobraz naturalny, składający się ze wzgórz, lasów i jezior, Sacri Monti - niezależnie od ich symbolicznego znaczenia duchowego - są niezwykle piękne. Obejmują one także liczne wspaniałe dzieła sztuki - malowidła ścienne i rzeźby.


Etruskie nekropolie w Cerveteri i Tarkwinii (2004)

Dwa ogromne etruskie cmentarzyska dokumentują różne rodzaje praktyk pogrzebowych stosowane od IX do I w. p.n.e., stanowiąc jednocześnie świadectwo kultury Etrusków, którzy przez ponad dziewięć wieków rozwijali najwcześniejszą cywilizację miejską w północnej części Morza Śródziemnego. Niektóre grobowce są monumentalne, wydrążone w skale i zwieńczone imponującymi kurhanami. Wewnętrzne ściany grobowców pokryte są rytami lub wspaniałymi malowidłami. Nekropola niedaleko Cerveteri, znana pod nazwą Banditaccia, gromadzi tysiące grobowców rozmieszczonych na planie miasta, podzielonych na dzielnice, z ulicami i niewielkimi skwerkami. Grobowce są bardzo zróżnicowane – jedne w kształcie tuneli wydrążonych w skałach, drugie - kurhanów, jeszcze innym – również wykutym w skale – nadano kształty chatek lub domów zdobionych bogactwem architektonicznych detali. To one stanowią jedyne zachowane świadectwo wspaniałej etruskiej sztuki budowlanej. Nekropola w Tarkwinii, znana również pod nazwą Monterozzi, obejmuje 6.000 grobów wykutych w skale. To tu znajduje się 200 sławnych grobowców ozdobionych malowidłami, z których najwcześniejsze pochodzą z VII w. p.n.e.


Val d'Orcia koło Sieny (2004)

Krajobraz Val d'Orcia jest częścią rolniczego obszaru przylegającego do Sieny. W XIV i XV w. teren ten włączony został do miasta-państwa, po czym zaprojektowany i ukształtowany na nowo jako idealny wzorzec gospodarowania przestrzenią oraz przykład doskonałego piękna krajobrazu. Wyróżniająca estetyka, płaskie kredowe równiny, z których wyrastają niemal stożkowate pagórki z ufortyfikowanymi osadami na szczycie, stały się inspiracją dla wielu artystów. Obraz tych wzgórz uznany został za przykład piękna doskonale zadbanego renesansowego krajobrazu. Wpis na Listę Światowego Dziedzictwa obejmuje: rolniczy i sielankowy krajobraz, przedstawiający innowacyjne systemy gospodarowania ziemią, miasta i wioski, zabudowania wiejskie, rzymską ulicę Via Francigena oraz sąsiadujące z nią opactwa; gospody; kapliczki i mosty.  


Syrakuzy i skalna nekropolia w Pantalica (2005)

Zabytkowy zespół składa się z dwóch odrębnych miejsc, w których zachowały się cenne pozostałości z czasów greckich i rzymskich. Pierwsze to Nekropolia w Pantalica, która mieści ponad 5000 grobów wykutych w skałach w pobliżu kamieniołomów. Większość grobów pochodzi z okresu od XIII do VII w. p.n.e. W pobliżu znajdują się również pochodzące z okresu bizantyjskiego fundamenty Pałacu Książęcego (Anaktoron). Drugie miejsce – starożytne Syrakuzy – mieści pierwotny zalążek miasta Ortygia, założonego przez Greków przybyłych z Koryntu w VIII wieku p.n.e. Z miasta, które Cyceron opisywał jako największe i najpiękniejsze z greckich miast, pozostały fragmenty świątyni Ateny (V w. p.n.e.), później przebudowanej na katedrę, greckiego teatru, rzymskiego amfiteatru i murów obronnych. Zachowało się także wiele śladów burzliwej historii Sycylii, od czasów bizantyjskich po burbońskie, poprzez okresy panowania Arabów, Normanów, Fryderyka II (1197-1250), królów aragońskich i Królestwo Obojga Sycylii. Zabytkowe Syrakuzy stanowią rzadkie świadectwo rozwoju cywilizacji śródziemnomorskiej na przestrzeni trzech tysięcy lat.


Genua: Le Strade Nuove i system pałaców Rolli (2006)

Strade Nuove i system pałaców Rolli (wł. rolli = reguły prawne) w historycznym centrum Genui (koniec XVI w. i początek XVII w.) reprezentują pierwszy w Europie przykład programu urbanistycznego o jednolitej strukturze, w ramach którego projekty rozdzielane były przez władze publiczne. Program połączony był ze specjalnym systemem zakwaterowania publicznego, opartego na ustawodawstwie. Pałace Rolli były rezydencjami budowanymi przez najzamożniejsze i najpotężniejsze rodziny arystokratyczne Republiki Genui w dobie ich potęgi finansowej i morskiej. Wpis obejmuje zespół pałaców renesansowych i barokowych, wybudowanych wzdłuż tzw. „nowych ulic” (Strade Nuove). Wielkie mieszkalne pałace, wzniesione pod koniec XVI w. na Strada Nuova (obecnie Via Garibaldi), tworzyły dzielnicę szlachty, która na mocy Konstytucji z 1528 r. sprawowała rządy. Pałace są w większości trzy- lub czteropiętrowe i cechują je spektakularne, otwarte schody, dziedzińce oraz lodżie z widokiem na ogrody rozmieszczone na różnych poziomach w stosunkowo ciasnej przestrzeni. Ten model koncepcji urbanistycznej znalazł odzwierciedlenie we włoskiej i europejskiej literaturze kilku kolejnych dziesięcioleci. Pałace cechuje nadzwyczajna różnorodność rozwiązań, a ich uniwersalna wartość polega na dostosowywaniu do charakteru miejsca i do wymogów specyficznej organizacji społeczno – ekonomicznej. Stanowią także oryginalny przykład publicznego systemu prywatnych rezydencji, których właściciele mieli obowiązek przyjmować państwowych gości zgodnie z uchwałą Senatu z 1576 r. Przyczyniało się to do popularyzacji tego modelu architektury i kultury związanej z rezydencjami. To, z kolei, przyciągało sławnych artystów i podróżników, czego świadectwem jest na przykład zbiór szkiców Pietera Paula Rubensa.


Mantua i Sabbioneta (2008)

Położone w dolinie Padu na północy Włoch miasta reprezentują dwa aspekty renesansowej urbanistyki. Mantua jest przykładem odradzania się i stopniowego rozrastania istniejącego miasta, a oddalona o 30 km Sabbioneta jest wzorem praktycznej realizacji renesansowych założeń miasta idealnego. Mantuę cechuje niejednolity charakter zabudowy z regularnymi fragmentami ukazującymi różne okresy rozwoju od czasów rzymskich. Można tu znaleźć liczne budowle średniowieczne (w tym XI– wieczną rotundę) i barokowy teatr. Miasto Sabbioneta, wzniesione w całości w 2 połowie XVI wieku, w czasie panowania jednego władcy: Vespasiana Gonzagi Colonna’y, można nazwać miastem jednej epoki. Jego ulice tworzą regularną siatkę prostopadłych linii. Oba miasta stanowią wyjątkowe przykłady renesansowego kunsztu urbanistycznego i architektonicznego, będącego wynikiem wizji i działań panującego rodu Gonzagów. Znaczenie miast wynika zarówno z ich wartości architektonicznych, jak i z roli, jaką odegrały w upowszechnieniu kultury Renesansu. Idee Renesansu, propagowane przez ród Gonzagów, są trwale obecne w urbanistyce i architekturze obu miast.


Dolomity (2009)

Pasmo górskie w północno-wschodniej części Włoch, zajmuje powierzchnię 141,903 hektarów i obejmuje osiemnaście szczytów o wysokości ponad 3000 metrów. Ze względu na unikalne wertykalne formy górskie oraz wąskie, długie i głębokie doliny, Dolomity wyróżniają się wyjątkowo pięknymi krajobrazami. Krajobrazy te ulegają często różnym przekształceniom spowodowanym obsunięciami się ziemi, lawinami oraz powodziami. Dzięki występującym tu unikalnym formom polodowcowym i krasowym, miejsce to ma szczególne znaczenie dla rozwoju geomorfologii. W Dolomitach znajdują się również najlepiej zachowane skamieniałości z ery mezozoicznej.

Źródło: Polski Komitet ds. UNESCO


Podziel się informacją:

1 z 1 »

Wersje językowe

urlopletter

Zapisz się na nasz newsletter, to nie kosztuje.
Zobacz archiwum
Ważne! Nikomu nie udostępniamy Twojego adresu

Kup polisę on-line

ubezpieczenia

Wyszukaj lot

Wyszukaj hotel

Booking.com

Zasady cookies

Nasz portal używa plików cookie w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Kursy walut

EUR
4.21
USD
3.55
CHF
3.62
GBP
4.73
Średnie kursy, 24-11-2017
Żródło: NBP