f) renta odszkodowawcza za śmierć osoby bliskiej

Jeżeli w następstwie wypadku poszkodowany zmarł, osoby względem, których ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny mogą domagać się renty od sprawcy wypadku na podstawie art. 442 § 2 k.c. Prawo do renty przysługuje więc dzieciom, małżonkowi i krewnym w linii prostej. Uprawnione do roszczenia rentowego są także dzieci poczęte za życia zmarłego, lecz urodzone po jego śmierci.

Inne osoby bliskie – dalsi krewni, dzieci rodzeństwa, powinowaci, wychowankowie itd. są uprawnione do renty po zmarłym, jeżeli zmarły dostarczał im dobrowolnie i stale środków do utrzymania, a wymagają tego zasady współżycia społecznego. Pojęcie dostarczania środków utrzymania powinno być rozumiane szeroko. Dostarczanie środków utrzymania przez zmarłego może dotyczyć także kształcenia oraz leczenia. W świetle tego przepisu nie jest istotne, czy osoba bliska była na wyłącznym utrzymaniu zmarłego. Jest to fakultatywne uprawnienie do renty.

W każdym przypadku renta będzie należeć się dzieciom niesamodzielnym materialnie, niepracującemu małżonkowi lub tez małżonkowi osiągającemu znacznie niższe dochody, a śmierć współmałżonka spowoduje obniżenie się poziomu życia. Przede wszystkim zaś renta należy się małżonkowi jeżeli po śmierci poszkodowanego znajduje się w niedostatku, czyli nie może własnymi siłami zaspokoić swych usprawiedliwionych potrzeb. Dzieci mogą również otrzymać rentę po śmierci rodzica, który nie pracował zawodowo, lecz partycypował w utrzymaniu gospodarstwa domowego, wychowaniu dzieci i zaspokajaniu ich podstawowych potrzeb.

Okres wypłaty renty uzależniony jest od długotrwałości obowiązku alimentacyjnego, ciążącego na zmarłym poszkodowanym, bierze się także potencjalny okres usamodzielnienia się dzieci zmarłego (ok. 24 rok życia). Wysokość renty uzależniona jest od sytuacji osobistej i materialnej osoby domagającej się renty odszkodowawczej.

Wysokość renty powinna być dostosowana do potrzeb uprawnionego oraz mieścić się w granicach zarobkowych i majątkowych zmarłego, przy czym bierze się pod uwagę zarobki i inne dochody, jakie zmarły mógł uzyskać, a nie rzeczywiście osiągane.