Strefa Rezerwacji
TOP OKAZJE - najlepsze oferty biletów lotniczych, wycieczek i wyjazdów narciarskich. Sprawdź górne menu - druga zakładka od lewej.


Co jeść, co pić w Portugalii

Kuchnia portugalska serwuje zróżnicowane regionalnie potrawy. W rolniczych prowincjach Alentejo i Ribatejo popularne jest mięso (w szczególności bycze), a na kulinarne przysmaki Algarve duży wpływ miało długoletnie panowanie muzułmańskich Maurów.


Ogromnym w Portugalii powodzeniem cieszą się wina. Niewielka Portugalia była w 1999 roku dziewiątym producentem tego trunku na świecie i zajęła drugie miejsce pod względem jego spożycia. Wzmacniane wina portugalskie, takie jak Porto czy Madera, swoją sławą i uznaniem wybiegły już dawno poza granice kraju.

Najważniejszym posiłkiem dnia jest kolacja (port. jantar). Obiad (almoço) i śniadanie (pequeno-almoco) mają charakter drugorzędny.

W kuchni portugalskiej przeważają proste i pożywne dania, najczęściej gotowane. Najbardziej charakterystyczną cechą typowego portugalskiego posiłku jest powszechne zastosowanie różnego rodzaju ryb i owoców morza. Narodowa potrawa kraju to bacalhau – suszony i solony dorsz. Uważa się, że istnieje 365 rodzajów tego dania. Spożycie dorsza przez Portugalczyków jest tak ogromne, że już kilka wieków temu państwo zostało zmuszone do importu tej ryby z norweskich łowisk. Sposób konserwacji dorsza wymusiło około XVI wieku oddalenie jego siedlisk od kraju. Trwałość zapewniało płatom ryby uprzednie ich namaczanie w morskiej wodzie i suszenie na słońcu. Wśród innych potraw z dorsza wymienić należy bolinhos de bacalhau (krokiety z dorsza), bacalhau com cerveja (z piwem), pataniscas (zapiekany w cieście z owocami morza) czy bolinhos de bacalhau (typ pulpetów). Potrawy z dorsza spożywane są tradycyjnie w Wigilię Bożego Narodzenia i w okresie Wielkiego Tygodnia.

Popularnością cieszą się również grillowane sardynki, które przyrządza się często na bocznych ulicach i skwerach miast, traktując gotowanie jako okazję do towarzyskich spotkań. Na wybrzeżu każdy powinien spróbować dwóch dań: cataplana (gotowane pod dużym ciśnieniem owoce morza i kawałki szynki; nazwa pochodzi od miedzianego naczynia, w którym danie to jest przyrządzane) oraz arroz de marisco (obfite danie z owoców morza z dodatkiem ryżu).


W Portugalii chętnie jada się różnego rodzaju gulasze rybne lub warzywne, w tym caldeirada, feijoada i cozido, którego azorska odmiana wyróżnia się osobliwym sposobem przygotowania w gorących źródłach wulkanicznych. Caldeirada to narodowa kompozycja kilkunastu rzadko spotykanych w kuchni gatunków ryb i małży (w tym żabnicy, halibutów i niewielkich płaszczek) nazywana czasem portugalską zupą rybną. Przygotowywana jest tradycyjnie raz do roku na południu kraju. W całej Portugalii istnieje jednak wiele innych wariantów tej potrawy, takich jak caldeirada z ostrygami z okolic Aveiro.

Ważnym elementem portugalskiej sztuki kulinarnej są zupy, a wśród nich tzw. zielona zupa (caldo verde), której barwa jest wynikiem zastosowania dużej ilości drobno pokrojonej kapusty galicyjskiej (couve galega), a także ziemniaków, cebuli, czosnku i plasterków chouriço, rodzaju pikantnej kiełbasy. Sopa de pedra (dosłownie zupa z kamienia) to z kolei sycąca potrawa z czerwonej fasoli, marchwi i kilku innych składników. Jedno z ciekawszych dań mięsnych stanowi natomiast wieprzowina gotowana z mięczakami, zwana porco à alentejana.

Spośród obfitujących w nabiał deserów wymienić należy arroz doze, typ ryżowego puddingu z cynamonem, serwowany w święta Bożego Narodzenia. Najpopularniejsze portugalskie ciasto to pastel de nata - tarta z nadzieniem budyniowym, pochodząca z lizbońskiej dzielnicy Belém (dosł. Betlejem).

Większość serów produkowana jest z owczego lub koziego mleka i charakteryzuje się ostrym, intensywnym smakiem. Sery tradycyjnie spożywane są osobno, przed lub po posiłku i stanowią formę deseru albo przystawki. Wyróżnić można queijo de Castelo Branco z górskiego regionu Beira Baixa oraz queijo da Serra da Estrela, wytwarzany na podpuszczce z karczochów.


Istotny wpływ na portugalską kuchnię wywarły (oprócz krajów basenu Morza Śródziemnego) wielkie odkrycia geograficzne i związane z nimi byłe kolonie kraju. Podczas wyprawy Vasco da Gamy z lat 1497-99 przywieziono z Indii wiele nowo poznanych owoców, orzechów i roślin oraz niewielki ładunek pieprzu czarnego, za który postawiono później okazały Klasztor Hieronimitów w Lizbonie. We współczesnej kuchni portugalskiej korzysta się ze stosunkowo dużej ilości indyjskich przypraw, takich jak cynamon, mieszanka curry, szafran czy kolendra, a także afrykańskich papryczek piri-piri i przyrządzanego z nich sosu. Zestawienie octu, oliwy i mielonej papryki jest powszechnie stosowanym dodatkiem do potraw. Niektóre portugalske przepisy znane są też w Brazylii i innych krajach wspólnoty portugalskojęzycznej. Także tempura, jedno z najbardziej znanych japońskich dań pochodzi z Portugalii.


Co pić?

Porto jest symbolem Portuglii, powstaje w górnej części doliny Douro. Rośnie tu wiele odmian doskonałych winogron. Zbierane są w październiku, podczas fermentacji uzupełniane są brandy z winogron. Tak uzyskuje się mocną odmianę porto, które potem leżakuje w quintas. Wiosną trunek przewozi się do piwnic w Vila Nova, gdzie po zmieszaniu dojrzewa. W okolicy jest kilkadziesiąt piwnic, z których większość można zwiedzać i oddać się degustacjom trunku.

Najdroższe są wina rocznikowe, zwane vintage. Butelkowane są po 2-3 latach leżakowania w beczkach. Wino to nadaje się do picia po 10 latach, ale najlepsze jest po 20.

Tańsze i popularniejsze jest porto w beczkach. Powstaje z winogron z wielu roczników, które są ze sobą mieszane. Do głównych jego odmian należą: ruby, white i tawny. Niedrogie i smaczne jest ruby, które dojrzewa w beczkach 2-3 lata. Porto white powstaje z czerwonych (jeśli w trakcie fermentacji skórki zostaną oddzielone od soku, zanim nabierze on barwy) lub białych winogron. Tawny to mieszkanka roczników, które długo leżakowały w beczkach. Prawdziwe tawny są winami drogimi.

Porto pije się przed posiłkiem jako aperitif lub po posiłkach.

Madera może być aperitifem, zwłaszcza wytrawna - sercial lub połwytrawana - verdelho. Słodką – malmsey lub bual - pije się do deserów

Vinho verde (wina zielone) pochodzą obszaru Minho. Zawierają 8-10 procent alkoholu.

Ginginha (wiśniówka) jest specjalnością Lizbony. Porcja w małym papierowym kubeczku z wiśniami kosztuje około 1 euro

Aguardente – to miejscowa wódka, którą można kupić w całej Portugalii.

Adegas to piwniczki, w których przechowuje się wino, czasem mieszczą się w nich małe restauracje

Cervejarias to piwiarnie.

Żródło: Wikipedia,  licencja CC-BY-SA 3.0
Podziel się informacją:

1 z 1 »

Wersje językowe

urlopletter

Zapisz się na nasz newsletter, to nie kosztuje.
Zobacz archiwum
Ważne! Nikomu nie udostępniamy Twojego adresu

Kup polisę on-line

ubezpieczenia

Wyszukaj lot

Wyszukaj hotel

Booking.com

Zasady cookies

Nasz portal używa plików cookie w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Kursy walut

EUR
4.27
USD
3.56
CHF
3.68
GBP
4.83
Średnie kursy, 23-09-2017
Żródło: NBP